|
منم " دومان " اهل طاعونی این قبیله ی مشرقی!!!
|
هر گز از بی کسی خویش مرنج
هرگز از دوری این راه مگو
و از این فاصله ها که میان من و توست
و هر آنگاه که دلت تنگ من است
آخرین شعر مرا قاب کن و پشت نگاهت بگذار
تا که تنهائیت از دیدن من جا بخورد
و بداند که دل من تا به ابد با توست
و همین نزدیکی ست ...